De Kroniek van Enkhuizen brengt de Enkhuizer geschiedenis opnieuw tot leven

In 1954 was er nog geen sprake van. Rodenburg kon praten wat hij wilde, maar Plan Noord zou de Bloemenbuurt worden. Er moest een Azaleaplein komen met daaromheen straten met namen als de Rozenstraat en de Begonia-, Seringen-, Violen-, Dahlia-, Fresia-, Anjer-, Anemonen- en Chrysantenstraat. Burgemeester Admiraal was het met zijn raad eens. In één wijk straten naar bloemen en verzetsmensen vernoemen, dat werd een rommeltje.

Rodenburg was teleurgesteld. Hij werd bijna emotioneel toen hij de raadsleden erop wees dat als de verzetsmensen er niet geweest waren, er straten in de stad zouden zijn geweest met namen als de Mussertstraat, de Feldmeijerstraat of zelfs een Goering- of Hitlerstrasse!

De Enkhuizer bankdirecteur J. Aarents - voormalig koopvaardijoffïcier - en H. de Booy, secretaris en later voorzitter van de Noord- en Zuidhollandse Reddingsmaat-schappij, waren de initiatiefnemers voor een reddingsboot in Enkhuizen. Ze hadden succes, in 1944 werd deze gestationeerd.

Door de oorlog konden verschillende reddingsstations niet meer functioneren, er waren dus schepen over. Enkhuizen 'kreeg' de President Steyn uit Egmond. De Duitsers wilden wel dat de naam van het schip veranderd werd. President Steyn had een belangrijke rol gespeeld in de Boerenoorlog in Zuid-Afrika, waar hij ook een eed van trouw aan de Engelse troon had gezworen. De naam van de boot moest het politiek neutralere reddingsboot Enk huizen worden.

'Dank u voor uw gedane moeite heer burgervader met verontschuldigingen van dit schrijven bij voorbaat als ondergetekende fouten heeft geschreven of beledigingen uwer zijde. Ondergetekende licht voor de reddingsboot tegenover H. Buis Vishandel, Rookerij en Zouterij.' Zo eindigde van Timmeren zijn brief aan burgemeester Haspels in juli 1948.

Wonen en werk. Dat waren de twee belangrijkste problemen van Enkhuizen. In het oudejaarsnummer in de Enkhuizer Courant van december 1954 werd er al melding van gemaakt. De industrialisatie kwam niet van de grond en daardoor zocht een toenemend aantal Enkhuizers werk in de Zaanstreek.

Ook uit Hoorn en Alkmaar kwamen soortgelijke berichten. De Noordkop gold als ontwikkelingsgebied, nu zouden we achterstandsgebied zeggen. De bewoners trokken weg om elders werk te vinden. Tot zijn verbazing moest burgemeester Admiraal in zijn nieuwjaarstoespraak in januari 1955 toegeven dat de Enkhuizers wel trouw bleven aan hun geboortestad. Ze bleven in Enkhuizen wonen, hoe ver ze elke dag ook moesten reizen. Het inwonertal liep dan ook maar heel langzaam terug. Door het vertrekoverschot telde Enkhuizen 36 inwoners minder vergeleken met het jaar daarvoor.

„Maar maandag was het natuurlijk mis en toen kwam weer het vreselijke en kwam er weer bloederigheid mee aan de slijmen. Dat was weer een schrik", zo schreef Guurtje Garms over de ziekte van haar moeder in 1915. Haar moeder was al een tijd ziek.

In het jaar daarvoor had Guurtje geschreven: 'Moeder was in 't begin van de week wel weer wat vlugger, maar de laatste dagen was het weer zo verschrikkelijk. Hoesten en braken onophoudelijk. We werden er verlegen mee. O wat had ik het toch weer te doen, ik kon het niet helpen, ik moest onophoudelijk bidden en schreien en kon niet anders denken aan mijn moeder'.

In het jaarboek De Speelwagen van juli 1950 hield Sjoerd Spoelstra een gloedvol betoog over het Zuiderzeemuseum. Het binnenmuseum was op 1 juli van dat jaar geopend, maar, zo lijkt de boodschap in De Speelwagen te luiden: 'het échte museum moest het buitenmuseum worden'.

Spoelstra was bestuurslid van de vereniging Vrienden van het ZZM en als zodanig één van de gangmakers van het museum. Met brede gebaren schetste hij zijn ideale buitenmuseum. 'Dan moest het uitzicht behouden (blijven) over de weidsheid van de grote plas, dan moesten botters en jollen zijn haven in-en uitscheren, dan moest het klompenvertier van het vissersvolk in rap bedrijf over de steigertjes klossen, de pasgeteerde netten over de staken te drogen hangen en de scherpe geur van vis-in-de-rook door de buurten waren'.

In de loop van zondag 1 februari 1953 werd al duidelijk dat het helemaal mis was in Zeeland. Van uur tot uur werden de tijdingen uit Zeeland somberder en somberder. Hele gebieden waren onbereikbaar. Alleen een enkele radioamateur kon de buitenwereld nog bereiken. De berichten die ze verzonden deden het ergste vrezen.

Pas toen verslaggevers als Herman Felderhof, Jan de Troye of Arie Kleywegt hun huiveringwekkende verslagen de ether instuurden, werd de volle ernst van de situatie duidelijk. De felle noordwesterstorm had samen met de springvloed een watersnoodramp zonder weerga ' veroorzaakt.

Op woensdag 16 augustus 1950 's avonds om 7 uur braken de balanspriemen, zeg maar de 'armen' van de Kat- en Hondsbrug. Met een daverende klap sloeg de balans zelf - gevuld met tweeduizend kilo oud ijzer - tegen de hamei, het staande gedeelte van de brug.

Andere stukken van de armen plonsden in het water. Dat er geen slachtoffers gevallen waren, was een wonder.