De blog ‘lezers schrijven’ van de Kroniek van Enkhuizen bevat ondertussen een mooie collectie verhalen van verschillende Enkhuizers. De laatste tijd is de frequentie van het aantal verhalen dat wordt geschreven echter afgenomen. Maar wij durven te zeggen dat niet alle verhalen en herinneringen al beschreven zijn. Onze trouwste schrijver, Marinus Schoen, plaatst mooie verhalen over zijn herinneringen in de haringstad. Naast dat hij zijn verhalen graag met u deelt, is hij natuurlijk ook geïnteresseerd in verhalen van anderen.

Nu is dit bericht natuurlijk geen speciaal verzoek van de heer Schoen, maar vooral van de Kroniek van Enkhuizen. Wij roepen u op uw herinneringen en foto’s te delen met uw stadsgenoten. En laat u niet afremmen door de gedachte dat uw verhaal te kort zou zijn of niet van belang. Kleine en ook alledaagse herinneringen zijn juist van grote waarde! Vind u uzelf geen schrijftalent? Bedenk dan: het gaat om de inhoud!

Op zondag 4 juli werd op het Landje van Top de nieuwe editie van de Kroniek van Enkhuizen uitgereikt. Dit maal de periode 1940-1950 wordt u weer in een authentiek vormgegeven Kroniek aangeboden. Wij delen graag met u hoe deze tweede editie, en de nieuwe website waar u zich op bevindt, tot stand is gekomen.

1940 - 1950
In de periode 1940 - 1950 speelt natuurlijk de tweede wereld oorlog de grootste rol. De Kroniek van Enkhuizen is in haar stad op zoek gegaan naar de verhalen rond deze historische gebeurtenis. Grote gebeurtenissen kwamen er naar voren zoals het bombardement bij de Drommedaris, maar ook veel verhalen over het gewone leven in die tijd. Hoe ging men om met de schaarste in eten en andere levensbehoeften? Hadden het Enkhuizen het slecht of zijn ze zo goed en kwaad als het ging toch redelijk de oorlogstijd doorgekomen. Alle verhalen in de krant geven hier antwoord op.

Het Schoolfeest op de derde donderdag in juli was jarenlang een groot evenement. De kinderen van de lagere school gingen in optocht van het stadhuis, via de Westerstraat en de Prinsenstraat naar de Paktuinen. Daar was bij de muziektent een feestterrein ingericht en werden een uur lang spelletjes en wedstrijden gedaan.

De leerlingen kregen limonade en snoep en leefden zich uit met , mastklimmen, zaklopen, talhoutje rapen, hoogspringen en stoelendansen. Er werd een tafel vol begerenswaardige prijzen uitgeloofd. De journalist Gerhard Stavenuiter kon na de oorlog nog feilloos opnoemen wat voor hem de keuze was: vissnoeren, inktlappen, ballen en zelfs een etui met potloden. En dan was hij nog niet eens de winnaar van een eerste prijs, met hoogspringen eindigde hij op de zeventiende plek!

In de Enkhuizer Courant van 9 januari 1930 stond een verslag van een bezoek dat twee journalisten gebracht hadden aan Enkhuizen. 'De Stille Stad - indrukken opgedaan in Enkhuizen' heette het artikel Het was eerder verschenen in Het Haarlems Dagblad

'De breede lange straat is leeg en ver. De storm, die van de Zuiderzee komt, blaast erdoor', zo viel in de eerste alinea te lezen. De straat was verlaten, er waren geen grote winkels, eigenlijk waren er helemaal geen winkels. Het enige verkeer was een auto van de stadsreiniging. Midden op straat zat een poes zich te wassen.

Op 11 november 1909, ze was toen 24, begon Guurtje Garms aan haar eerste dagboekje. Ze zou het tot 5 januari 1919 volhouden. Dertien boekjes zijn bewaard gebleven, de één na laatste is verloren gegaan. Ze schreef er niet elke dag in, vaak elke twee, drie dagen, soms een keer per week. Een tussenpoos van veertien dagen was veel.

Ze hield de alledaagse zaken bij, wat ze beleefd had, wie ze gesproken had. Maar soms was de toon ernstiger, dan schreef ze religieuze bespiegelingen op, bijna gebeden. In de eerste jaren keek ze ook zeer kritisch naar zichzelf. Ze vond zichzelf te vrolijk, te frivool bijna. Dan wilde ze dat ze ouder en ernstiger was.

Op 19 februari 1932 organiseerde de spiritistenbond Harmonia een avond in de Oranjezaal. Mevrouw Schiffert uit Rotterdam zou een 'psychometrische seance' verzorgen. Men werd verzocht voorwerpen mee te nemen van overleden personen. De toegang was vijftig cent.

Die avond was de Oranjezaal bomvol. Er moesten zelfs extra stoelen bij. H. Kofman opende de avond en de seance kon beginnen. Allerlei voorwerpen lagen op tafel: horloges, sieraden, een sigarenkoker en zelfs een portemonnee. Mevrouw Schiffert pakte de verschillende voorwerpen op en vertelde iets over de overleden eigenaars.

In februari 1930 blikte een tevreden burgemeester Zimmerman in de gemeenteraad terug op het afgelopen jaar. De tuinbouw ontwikkelde zich gunstig. Vooral tulpenbollen bleken een zeer winstgevend product. De coöperatieve Vereniging Bloemlust opende zelfs een groot veilinggebouw.

Ook voor de nijverheid en de industrie was 1929 een gunstig jaar geweest. De burgemeester noemde met name Van Wagten-donk als een zeer winstgevend bedrijf. Het profiteerde van de grote bouwactiviteit in de stad. In de Lange Tuinstraat werden woningen gebouwd. De gemeente had grond langs de Kade gekocht om er huizen neer te zetten, speciaal voor grote gezinnen. Ten minste dat was het plan, er zou nog een forse discussie in de raad volgen, maar er werd wel gebouwd. De gemeente investeerde in moderne infrastructuur. En er was weer een groot stuk straatwerk aanbesteed. De hele stad kreeg een moderne klinkerbestrating.

De kruisplaatsing op de nieuwe toren van de katholieke St. Franciscus Xaveriuskerk haalde op zaterdag 11 januari 1930 de Enkhuizer Courant. Bij het artikel stond een foto van de trotse pastoor Van Baaren.

De krant schreef vol bewondering over deze pastoor. Hij had zijn ideaal verwezenlijkt. In 1905 was men met de bouw van de nieuwe kerk begonnen en onder zijn leiding was deze voltooid en voorzien van een toren. In december 1929 waren de klokken in de toren gehangen en op Kerstnacht werden ze geluid. Voor het eerst sinds 1572 klonken er weer Roomse klokken over de stad.

Cor Druif voelde zich het boerenjochie uit Hauwert dat in de grote stad was beland. Hij keek zijn ogen uit. Samen met zijn vriend Cor Pruis zwierf hij door Enkhuizen. Op een keer mocht hij mee met 'Opa Geert', de vader van zijn baas Evert de Vries. Een rijnaak ging vanaf de dwarshelling van scheepswerf Vooruit te water. De halve stad stond te kijken.

Cor had grote bewondering voor Geert de Vries, met zijn grote verzameling schetsen en tekeningen van verschillende kunstenaars. Ook het werk van Geert zelf mocht er wezen. De beroemde schilder Tholen had zich tijdens vele bezoeken aan de werkplaats met waardering over de tekeningen uitgelaten.

Vanaf februari 1979 tot augustus 1980 schreef Cor Druif een serie artikelen met als titel 'Nostalgische mijmeringen van het trappie' over zijn Enkhuizen in de jaren twintig. De serie illustreerde hij zelf.

„Als de tintelende diepe okergloed uit de vlammende avondzon doof en het glorierijk lichtgetoorts langzaam van de spitse huizekes weggeglipt is, droeft er gretig een grauwe kniezing over de smalle straatjes en de stem van de eenzame wind heeft er dan al-donkerder klank." Zo beschrijft Alie Smeding een avond in haar geboortestad.